Happy birthday to me!!!

Σήμερα είναι τα γενέθλια μου!!!
Χρόνια μου καλά, πολλά και ευτυχισμένα, με όλους όσους αγαπώ τριγύρω!!!

Ελάτε να σας κεράσω ένα κομμάτι τούρτα σοκολάτας με βύσσινο, έτσι για το καλό!!!

Ένα πρωινό μαζί...μόνες εγώ κι εσύ!

Σήμερα έμεινα σπίτι με....αναγκαστική άδεια... Μια αδιαθεσία της γιαγιάς μου ανάγκασε τους γονείς μου να φύγουν άρον-άρον για Χαλκιδική, και μέχρι να ρθει η έκτακτη βοήθεια - βλέπε πεθερικά- κάποιος έπρεπε να μείνει με την Ιωάννα. Έτσι λοιπόν, σηκώθηκα στην ώρα μου το πρωί, ετοίμασα τον Βαγγέλη για το σχολείο,  ξεπροβόδισα μπαμπά και γιο, και μέχρι να ξυπνήσει η Ιωάννα, ήπια έναν γρήγορο καφέ και παράλληλα έκανα κάποιες δουλειές στο σπίτι. Ρε παιδί μου, να μη μπορώ να απολαύσω καφέ με την ησυχία μου! Μες στο άγχος...κάνω τον καφέ μου και πάντα κάτι σκέφτομαι ότι πρέπει να γίνει, και τσουπ, σηκώνομαι, το κάνω, αφήνω τον καφέ στη μέση...

Και να φανταστεί κανείς, όταν το έκανε η μάνα μου την έκραζα.

Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι μαμά;

Εχτές είχαμε ραντεβού στον παιδοφθαλμίατρο για να δούμε πως πάει η όραση του Βαγγέλη. Ο γιατρός φάνηκε πολύ ευχαριστημένος με την πρόοδο που έκανε, το οπτικό νεύρο ξύπνησε για τα καλά, υπάρχει τάση να μειωθούν οι βαθμοί της υπερμετρωπίας του, κάτι που αναμένουμε να συμβεί γύρω στα 4,5 - 5 χρόνια του Βαγγέλη. Γενικά ήταν πολύ αισιόδοξος και καθησυχαστικός, οπότε χαρήκαμε όλοι πολύ, και ανανεώσαμε το ραντεβού μας σε κανένα 6μηνο!

Πηγαίνοντας όμως στο ραντεβού μας, και αφού είχαμε κατέβει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λίγο νωρίτερα, είπαμε να κάνουμε μια μικρή βόλτα, να χαζέψουμε λιγάκι, έως ότου περάσει κάπως η ώρα. Περπατώντας λοιπόν είδαμε πολλούς, μα πάρα πολλούς ανθρώπους να ζητιανεύουν. Τόσους πολλούς δε νομίζω να έχω ξαναδεί μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα και σε τόσο μικρή διαδρομή. Και φυσικά ήταν κάτι που έκανε φοβερή εντύπωση στον Βαγγέλη. Ήταν η πρώτη φορά που τους παρατήρησε και αμέσως έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και απoρία για το τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι και γιατί.

Το δώρο μου για τη γιορτή της μητέρας...

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που πήρα δωράκι από το Βαγγέλη, κάτι που έφτιαξαν στο σχολείο του για τις μανούλες τους, και η συγκίνηση μου είναι πολύ μεγάλη!!!
Το δωράκι του έτσι όπως μου το έφερε...με τη συσκευασία!!!!

Πικ-νικ...

Καλό μήνα σε όλους!!!!

Μπήκε ο αγαπημένος μου μήνας, που μου φέρνει αισιοδοξία και χαρά, κι ας είναι ο γενέθλιος μου μήνας, που σημαίνει πως μεγαλώνω...ή μήπως καλύτερα να πω πως...γίνομαι πιο σοφή (!), χαχαχα...

Λοιπόν, τις προηγούμενες μέρες περάσαμε πολύ όμορφα. Την Κυριακή κάναμε πικ-νικ,  παρέα με τους νονούς μας και κάτι άλλους φίλους. Πήγαμε στον Ποταμό, στην Επανωμή, στρωθήκαμε κάτω από τη σκιά ενός beach bar, το οποίο ακόμα δεν είχε ανοίξει, στρώσαμε την πραμάτεια μας, τραπεζομάντιλα, ταπεράκια, τσιπουράκι και κρασί, τα παιδιά δε σταμάτησαν να παίζουν με την άμμο, τα κουκουβά όπως τα λέει η Ιωάννα (κουβαδάκια), και τη μπάλα τους. Χαλαρή διάθεση από όλους, κυληθήκαμε κάτω, τρέξαμε, παίξαμε, πετάξαμε χαρταετό, ήπιαμε, φάγαμε...και γεμίσαμε χαρά και γέλια! Δεν έχω πολλές φωτογραφίες όμως να σας δείξω, πιο πολύ video τραβήξαμε...

Δεν τελείωσε ακόμα το Πάσχα!!!

Τη μισή σχολική χρονιά, ο Βαγγέλης την πέρασε στο σπίτι και όχι στο σχολείο, καθώς οι ιώσεις δε μας άφησαν σε ησυχία...μόλις πήγαινε 2-3 μέρες, η μύτη μπούκωνε ή έτρεχε-ανάλογα τα κέφια, η θερμοκρασία ανέβαινε, ο βήχας δεν είχε σταματημό και σε κάθε ανάσα το "χουρ-χουρ" ακουγόταν ανατριχιαστικό...Το aerolin έγινε φίλος μας καλός, και την Πρωτοχρονιά τρέχαμε για ακτινογραφίες και εξετάσεις αίματος, οπότε μετά από παρότρυνση της παιδιάτρου μας, είπαμε να αράξουμε σπίτι για όσο διάστημα ήταν σε έξαρση οι ιώσεις...δυστυχώς οι ιώσεις δεν είχαν τελειωμό, το Πάσχα ήρθε νωρίς, οπότε από τα Χριστούγεννα ως το Πάσχα το παιδί πήγε δεν πήγε στο σχολείο συνολικά δυο-τρεις βδομάδες...

Δεν ξέρω τελικά αν του κάναμε καλό που δεν τον στέλναμε, ή αν έπρεπε να τον στείλουμε στο σχολείο μέχρι να πάθει ανοσία, αλλά δεν έχει και νόημα να το σκέφτομαι, αφού έτσι κι αλλιώς ο χρόνος πίσω δε γυρνά... Τέλος πάντων, τώρα που μπήκε η Άνοιξη, και οι ιώσεις κάπως μας άφησαν, είπαμε πως ήρθε η στιγμή να ξαναπάει, να δει τους συμμαθητές του, τους οποίους να πω την αλήθεια μου δεν τους έχει συνηθίσει και πολύ-πολύ, και τη δασκάλα του, την οποία για καλή μας τύχη αγαπά πολύ και την έχει σε μεγάλη εκτίμηση.

Απόδραση στην Καστοριά...

Από τότε που γίναμε γονείς, η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε κάνει πολλά πράγματα με το Στάθη, μόνοι οι δυο μας, χωρίς τα παιδιά...κι όχι γιατί δε θέλουμε να αποχωριστούμε τα παιδιά μας, απλά γιατί έχω το εξής κόλλημα. Οι γονείς του Στάθη μένουν εκτός Θεσσαλονίκης, που σημαίνει πως τις περισσότερες μέρες, αναγκαστικά, κοιτούν τα παιδιά οι δικοί μου γονείς. Νιώθω λοιπόν πως δε μπορώ να τους τα "φορτώνω" τα Σαββατοκύριακα, τις αργίες, ή ακόμα και τα απογεύματα από τη στιγμή που τα έχουν κανένα 10ωρο την ημέρα, παρά μόνο αν είναι πολύ απαραίτητο-και ντρέπομαι που το λέω, αλλά αυτό συνήθως συμβαίνει για τη δουλειά.... Το ίδιο θα ίσχυε φυσικά και αν ήταν τα πεθερικά μου στη θέση των γονιών μου. Θεωρώ πως στην ηλικία τους, είναι ήδη πολύ που ασχολούνται τόσες ώρες με δυο μικρά παιδιά, και πως έχουν το δικαίωμα να έχουν και το δικό τους χρόνο, να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους, να ξεκουραστούν, να κάνουν τις δουλειές τους, να δουν τον εαυτό τους...

Έτσι, όπου πάμε τις περισσότερες φορές πάμε πακέτο...