Παιδική Δανειστική Βιβλιοθήκη

Εχτές το απόγευμα κάναμε την πρώτη μας επίσκεψη και εγγραφή στην παιδική δανειστική βιβλιοθήκη του Δήμου μας. Είναι κάτι που ήθελα από καιρό να το κάνουμε, και μια το ένα, μια το άλλο, όλο έμενε πίσω. Τόσο εγώ όσο και ο Στάθης αγαπάμε το διάβασμα, και θέλουμε και τα παιδιά μας να το αγαπήσουν, να χαθούν στις σελίδες ενός βιβλίου, να ονειροπολήσουν, να ταξιδέψουν, να σκεφτούν, να προβληματιστούν, να μάθουν.

Έτσι από πολύ μωρά, αγοράζουμε βιβλιαράκια, διαβάζουμε τις ιστοριούλες, κοιτάμε τις εικόνες. Ευτυχώς, δείχνουν και τα δυο να το απολαμβάνουν. Το βράδυ πριν κοιμηθούν, αλλά και το μεσημέρι - ειδικά ο Βαγγέλης- θέλουν να διαβάσουμε κάποιο από τα βιβλιαράκια. Και βλέπω πως η Ιωάννα, κατά τη διάρκεια της ημέρας, περιγράφει αυτό που κάνει, με ύφος αφήγησης παραμυθιού. Δηλαδή, παίρνει την κούκλα της αγκαλιά και λέει: "Και ύστερα η Χιονάτη πήρε αγκαλίτσα το μωράκι της και πήγε βόλτα στο δάσος...". Τρελαίνομαι να την βλέπω να παραμιλά έτσι. Το ύφος που παίρνει είναι αυτό του...παραμυθά, χρωματίζει τη φωνή της ανάλογα με αυτό που περιγράφει, χρησιμοποιεί διάφορες λεξούλες, ολοκληρωμένες προτασούλες...

Δεν θέλει κόπο...θέλει τρόπο!

Είναι μερικές φορές, που σαν γονείς, "ξεφεύγουμε" λιγάκι και μιλάμε στα παιδιά μας σε έντονο τόνο, ή με άσχημα λόγια, χωρίς εκείνη την ώρα να το συνειδητοποιούμε. Είναι φορές που η γκρίνια και η ιδιοτροπία τους, σε συνδυασμό με την κούραση, το άγχος και τα διάφορα προβλήματα μας, κάνουν ένα εκρηκτικό μείγμα! Πόσες φορές όμως όταν ηρεμώ νιώθω άσχημα, για τον τόνο της φωνής μου, για τα λόγια που είπα, για το άγριο βλέμμα μου!

Όταν ξανασκεφτώ ψύχραιμα πια, τη σκηνή που εκτυλίχθηκε λίγο πριν, όταν ξαναφέρω στο νου μου τα δακρυσμένα ματάκια τους, ή την απογοήτευση που ένιωσαν επειδή τα μαλώσαμε εγώ ή ο μπαμπάς τους, δε μπορώ παρά να παραδεχτώ πως σε τελική είναι παιδιά, τώρα μαθαίνουν τα όρια τους, τα δοκιμάζουν, μας δοκιμάζουν και το μόνο που διεκδικούν είναι η δική μας προσοχή. Σαφώς και δεν ξέρουν ακόμα πως να χειριστούν κάποιες καταστάσεις, ή και κάποια συναισθήματα, και σαφώς μαθαίνουν από μας πως να αντιδρούν σε κάθε περίσταση. Οπότε εκεί είναι που ακυρωνόμαστε ως γονείς, γιατί τι τους μαθαίνουμε με αυτό τον τρόπο;

Καλό Φθινόπωρο!!!

Ξεκίνησαν τα σχολεία, ήρθαν τα πρωτοβρόχια, βάλαμε και ζακετούλα, κλείσαμε τις πόρτες το βράδυ και βγάλαμε και τις πικέ κουβερτούλες για να σκεπαστούμε!!! Φθινόπωρο δηλαδή, με τα όλα του!!! Εμείς ήδη περάσαμε και το πρώτο κρυωματάκι της σχολικής χρονιάς, οπότε νομίζω πως ήμαστε ήδη "κομπλέ"...Βέβαια, πήγε το αγόρι μου την πρώτη μέρα στο σχολείο, μετά 2 μερούλες ήταν κλειστό λόγω απεργίας, και την τρίτη που κανονικά θα ξαναπήγαινε, ανέβασε πυρετό!!! Οπότε σήμερα πήγε, μετά από μια εβδομάδα, και ήτανε πολύ cool, ούτε στραβοκοιτάγματα, ούτε γκριμάτσες, ούτε τίποτα! Λίγη γκρίνια το πρωί λόγω νύστας, αλλά τίποτα μη αντιμετωπίσιμο, χα χα!
Και μια και ο καιρός δεν πολυβοηθά για βόλτες, και λόγω κρυώματος από την άλλη, είπαμε να το ρίξουμε στις μικροκατασκευές, σχετικές με την εποχή, για να παίζουμε και μαθαίνουμε...
Ορίστε λοιπόν, κάποιες κατασκευές που μπορούμε να φτιάξουμε παρέα με τα μικρά μας. Για οδηγίες πατήστε στο link Κάτω από τις φωτογραφίες...

Δυο μικρά ξωτικά από κουκουνάρια!!! Τα λάτρεψα, τόσο γλυκούλικα που είναι!!!

via

Στα προνήπια!!!

Καλημέρα και καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδάκια!!! Καλό κουράγιο στους γονείς αλλά και τους δασκάλους, να έχουν υπομονή, και με χαρά και όρεξη να μάθουν στα παιδιάκια μας καινούρια πραγματάκια!!!

Σήμερα το πρωί ετοιμαστήκαμε κι εμείς για το σχολείο μας. Προνήπια φέτος! Βέβαια!!!!! Μεγαλώνουμε!!! Από το βράδυ ετοίμασε την τσαντούλα του. Πήγαινε, ερχόταν στη ντουλάπα του, έβγαζε ρουχαλάκια που θα πάρει μαζί του, τα βάλαμε ίσια - ίσια στην τσαντούλα, για να μην τσαλακωθούν, και το πρωί σηκώθηκε χαρούμενος που θα πάει στο σχολείο του ξανά!

Τελικά.....Καλά κάναμε!!!!

27/08/2006....η επίσημη αρχή της κοινής μας ζωής! Μια μέρα χαράς και ευτυχίας, μια μέρα γιορτής, έτσι όπως την θέλαμε! Με το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι την ώρα που έφτασα στην εκκλησία, με μια συγκίνηση την ώρα του μυστηρίου, με τεράστια ευτυχία την ώρα της φωτογράφησης και του γλεντιού! Άσχετα αν μετά την φωτογράφηση με έπιασε δύσπνοια και ξεκουμπώναμε το νυφικό άρον-άρον για να πάρω ανάσα πριν γίνω μπλε! Μόλις φτάσαμε στο χώρο της δεξίωσης, ξεφαντώσαμε!!! Και περάσαμε υπέροχα, κι εμείς και οι φίλοι που ήταν  μαζί μας στη χαρά μας!!!

Έξι χρόνια μετά, καθόμαστε στο σαλόνι του σπιτιού μας.

Όταν οι διακοπές...δεν είναι ΔΙΑΚΟΠΕΣ....

Επιστρέψαμε κι εμείς από τις διακοπές μας, και ξαναμπήκαμε στους ρυθμούς μας... Οι διακοπές μας φέτος, δεν ήταν ακριβώς αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν ξεκινήσαμε και όπως σας είχα περιγράψει πριν ξεκινήσουν... όχι πως δεν είχαν τις ξέγνοιαστες, όμορφες στιγμές τους, όμως στο σύνολο τους συνοδεύτηκαν από μια γκρίνια και μια υπερένταση άνευ προηγουμένου...

Πήγαμε στη Χαλκιδική, στο οικογενειακό σπίτι, που σημαίνει πως ήμασταν άνθρωποι 4 γενεών, ο καθένας με τις ανάγκες του και τις ιδιοτροπίες του.

Καλό καλοκαίρι!!!

Καλημέρα!!! έχω πολύ καιρό να γράψω τα νέα μας, αλλά τον τελευταίο καιρό, έτρεχα και δεν έφτανα, οπότε που καιρός ή όρεξη για να γράψω...Βέβαια έμπαινα στα σπιτάκια σας και διάβαζα τα νέα σας!!! Σήμερα όμως είναι η τελευταία μέρα δουλειάς, από το απόγευμα ξεκινάει η άδεια μου, που σημαίνει πως για τρεις βδομάδες θα είμαι εξαφανισμένη!!!! Παίρνω τα παιδάκια μου και πάμε Χαλκιδική, να κάνουμε μπανάκια, να αλλάξουμε παραστάσεις, να ξεκουραστούμε, να κυληθούμε στην άμμο, να ξεφύγουμε από όλα αυτά που μας ψυχοπλακώνουν και μας κουράζουν!!! Για 3 βδομάδες μακριά από υπολογιστές, Internet, χωρίς τηλεόραση από επιλογή, θα ασχοληθώ μόνο με τα παιδιά μου! Ελπίζω να περάσουμε όμορφα, να γεμίσουμε μπαταρίες και να επανέλθουμε δριμύτεροι!!! Το μόνο μείον είναι πως ο Στάθης δε θα μπορέσει να μας ακολουθήσει, λόγω φόρτου εργασίας, και ακόμα δεν ξέρει αν και πότε θα μπορέσει να ξεκλέψει έστω και μια βδομάδα για να είναι μαζί μας, κλαψ!!!  Έτσι για αρχή θα αρκεστούμε να τον βλέπουμε μόνο τα Παρασκευοσαββατοκύριακα...

http://abstract.desktopnexus.com/wallpaper/85590/

Κάναμε σχέδια για το πως θα περνάμε τις μέρες μας, ότι θα καθόμαστε στη θάλασσα όλη μέρα μέχρι αργά, ότι φέτος, που μεγάλωσε κάπως και η Ιωάννα θα είναι πιο εύκολο και θα είμαστε λίγο πιο "χύμα" στις διακοπές μας...όμως είπαμε, όταν οι άνθρωποι κάνουν όνειρα, ο Θεός γελάει!!!