Κούνια που με κούναγε...

Πάει πολύς καιρός που δεν έχω γράψει, αλλά δεν είχαμε internet, οπότε ήταν αδύνατη η πρόσβαση μου στο blogάκι μου...και πολύ μου έλειψε! Βέβαια, από την άλλη, δε μπορώ να πω ότι πέρασα και την πιο ωραία φάση της ζωής μου! 

Καταρχήν, από τέλη Ιανουαρίου, τα μωράκια μου αρρωσταίνουν εναλλάξ με πυρετό, πότε βήχας πότε συνάχι, αμάν πια!!! Άντε να μπει η άνοιξη να ηρεμήσουμε λιγάκι... Είναι και ο φόβος της γρίπης...εχτές έμαθα για μια γνωστή κυρία, αυτή που έχει το κυλικείο στο γραφείο που εργάζομαι εγώ και ο άντρας μου, η οποία πέθανε από τη γρίπη και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ...όταν απλά τα ακούς ίσως και να μη σε απασχολούν πάρα πολύ, όταν όμως είναι δίπλα σου, συμβαίνει σε ανθρώπους που ξέρεις, τότε ταρακουνιέσαι πιο πολύ...νιώθεις την ανάσα του στο σβέρκο σου, και η αλήθεια είναι ότι είναι... πολύ ανατριχιαστική ανάσα!!!

Από την άλλη, αναγκάστηκα να πάρω αποφάσεις και να κάνω πράγματα που έλεγα ότι ποτέ δεν πρόκειται να πάρω ή να κάνω, no matter what!!! Τελικά, διαπίστωσα, λίγο οδυνηρά, είναι η αλήθεια, ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και μιλάνε, ο Θεός πρέπει να το διασκεδάζει πάρα πολύ! Σα να τον βλέπω, στα άσπρα του ντυμένο, να μας κοιτάει και να κουνάει το κεφάλι του γελώντας, ενώ λέει στα χερουβείμ, "κούνια που την κούναγε την καημένη...".

 Εδώ και καιρό νιώθω ότι έχω πιάσει πάτο, λίγο που κλείστηκα στο σπίτι με τα παιδιά, λίγο ο θηλασμός που ακόμα κρατά, λίγο το πάρτυ ορμονών, λίγο από όλα τέλος πάντων, ήρθα και μπούκωσα! Και πάνω που πήρα την απόφαση ότι δεν πάει άλλο πια να νιώθω έτσι όπως νιώθω, γιατί επηρεάζω και τους άλλους (και ας μη το θέλω), και ότι ήρθε η ώρα να δώσω μια και να ξεκολλήσω για να αρχίσω να βγαίνω προς την επιφάνεια και πάλι, να βρω τον παλιό μου εαυτό, τη γυναίκα που γνώρισε ο άντρας μου και όχι το καταθληπτικό και αγέλαστο πλάσμα που κατάντησα...πάρε το χαστούκι σου! Ταρακουνήθηκα σύσωμη, βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, και ό,τι και να αποφάσιζα, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Τι κάνουμε τώρα; Μερικές φορές το να κάνεις το σταυρό σου απλά δεν βοηθάει...Να σκεφτείς λογικά...έλα όμως που η καρδιά σου πονάει! Και πιο είναι και το λογικό σε τελική; Λογικό για μένα που έχω το ζόρι ή για τον άλλον, που είναι έξω από το χορό;

'Οπως και να έχει, πρέπει πάλι να συνεχίσουμε...οπότε είμαι ξανά στο στάδιο της κλωτσιάς,  που δίνω μια γερή ώθηση για να ξεκολλήσω...αυτή τη φορά ελπίζω να τα καταφέρω!

Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα....

Διάβασα ένα ποίημα στο χαμομιλάκι, το οποίο με συγκίνησε πάρα πολύ και με έκανε να κλάψω. Θα σας το παραθέσω εδώ, και θα το βάλω και σε κείμενο στο blog μου για να μπορώ να το βλέπω και εγώ και εσείς ανά πάσα στιγμή και να θυμόμαστε όλοι πόσο σηματικοί είμαστε για τα παιδιά μας και πόσο σημασία πρέπει να δίνουμε στο καθετί που κάνουμε, γιατί είμαστε το πιο σημαντικό σχολείο για αυτά...

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

σε είδα να φτιάχνεις για μένα το αγαπημένο μου γλυκό

και έμαθα ότι μικρά πράγματα μπορεί να έχουν ξεχωριστή σημασία στη ζωή.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

σε παρακολουθούσα και έμαθα τα περισσότερα «μαθήματα ζωής», εφόδια για να γίνω καλύτερο και παραγωγικότερο άτομο όταν μεγαλώσω.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

σε είδα να κρεμάς τη ζωγραφιά μου στο ψυγείο και αμέσως ήθελα να ζωγραφίσω την επόμενη.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

ακόμη και όταν ήσουν θυμωμένη με συμβούλευες ήρεμα και απλά για να καταλάβω το γιατί και έτσι έμαθα ότι ο διάλογος και η επικοινωνία είναι σημαντικά ακόμη και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να φτιάχνεις φαγητό για κάποιο φίλο που ήταν άρρωστος και έμαθα ότι όλοι μας πρέπει να νοιαζόμαστε και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να φροντίζεις το σπίτι και όσους ζούμε σε αυτό και έμαθα ότι πρέπει να εκτιμάμε ό,τι μας προσφέρεται.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να φροντίζεις ένα αδέσποτο γατάκι και έμαθα ότι είναι καλό να αγαπάμε τα ζώα.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Ένοιωσα ότι νοιαζόσουν και ήθελα να γίνω ακόμη καλύτερος.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να κλαις και εμαθα ότι κάποια πράγματα στη ζωή πληγώνουν αλλά έχεις δικαίωμα να είσαι στεναχωρημένος.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες ακόμη και όταν οι καταστάσεις ήταν δύσκολες και έμαθα ότι πρέπει να είμαι υπεύθυνο άτομο.

New baby delivery!!!!!

Χτες το βράδυ, ο πελαργός έφερε σε ένα πολύ αγαπητό μας ζευγάρι, τους νονούς του Βαγγέλη και της Ιωάννας,  το πρώτο τους παιδάκι...Ένα υγιέστατο κοριτσάκι, 2.800 γρ και 50cm ύψος!

Της ευχόμαστε ολόψυχα να είναι γερή, δυνατή, ευτυχισμένη, καλότυχη, και να δει όλα της τα όνειρα να πραγματοποιούνται!!! 

Στους ευτυχείς γονείς ευχόμαστε να είναι πάντα υγιείς για να μεγαλώσουν το κοριτσάκι τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, και να το καμαρώνουν πάντα!!!!

Πόσο σωστοί γονείς είμαστε;

Ψάχνοντας στο internet διάφορα θέματα που αφορούν στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, βρήκα διάφορα, τα οποία με έβαλαν σε σκέψεις, με αφύπνισαν, μου θύμισαν, με έκαναν να δω κάποιες συμπεριφορές λίγο πιο αποστασιοποιημένα και να καταλάβω πόσα λάθη κάνουμε εμείς οι γονείς, προφανώς εν αγνοία μας, παρασυρμένοι όμως από ένα μεγάλο ΕΓΩ και μια "ξερολίαση" χαρακτηριστική των περισσοτέρων από εμάς. 

Φυσικά όλοι μας ξέρουμε ποιο είναι το σωστό, όλοι μας βλέπουμε τα λάθη που κάνουν οι διπλανοί μας στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, όλοι μας έχουμε άποψη (την σωστή εννοείτε) για τα πάντα. Κινητές εγκυκλοπαίδειες Larousse Britannica!!!!! Και φυσικά είναι λίγες (ελάχιστες) οι φορές που εμείς κάνουμε λάθη...ξέρουμε εμείς, άλλωστε!!! Άσε που, πως να γυρίσεις να δεις την καμπούρα σου, δε φτάνει το βλέμμα μέχρι εκεί!

Τρομάρα μας... Μπορούμε άραγε να γυμνώσουμε τον εαυτό μας, τη συμπεριφορά μας, να βουτήξουμε βαθιά μέσα μας και να δούμε κατάματα την αλήθεια; ΌΛΗ την αλήθεια όμως, ακόμα και αυτή που πονάει... να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε τον εαυτό μας, να ρίχνουμε τα λάθη μας στους άλλους (γιατί πάντα κάποιος άλλος φταίει που χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια), να σταματήσουμε να είμαστε κριτές και πολλές φορές κατακριτές των άλλων και να γίνουμε του εαυτού μας! Και ας πονέσουμε και λιγάκι. Δεν πειράζει! Όπως πονάμε τους άλλους (τα παιδιά ας πούμε) με τις παρατηρήσεις μας  και τις φωνές μας, απλά και μόνο για να δείξουμε ποιος έχει το πάνω χέρι, να μη μας πάρουν τον αέρα, γιατί έχουμε τα νεύρα μας και κάποιος πρέπει να τα ακούσει (και φυσικά τα ακούει πάντα ο πιο αδύναμος-εκεί φτάνει η μαγκιά μας!)... 

Ας το κάνουμε, ας δούμε τα λάθη μας, (ας μη τα παραδεχτούμε δημόσια αν δε μπορούμε), αλλά ας τα εντοπίσουμε και ας προσπαθήσουμε να μην τα επαναλάβουμε...Ας θυμόμαστε πάντα ότι 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ. 

Ό,τι δεν μας αρέσει πάνω στα παιδιά μας, είναι στην πραγματικότητα η δική μας συμπεριφορά, φιλτραρισμένη μέσα από τα ματάκια τους. Αν είναι άδικα, είναι γιατί εμείς είμαστε άδικοι. Αν λένε ψέμματα, πρώτοι εμείς τους είπαμε ψέμματα. Αν φωνάζουν και μαλώνουν, εμείς τα φωνάξαμε και τα μαλώσαμε επανειλημμένως. Αν δε μας ακούν όταν τα μιλάμε, εμείς δεν τα ακούσαμε όταν προσπάθησαν να μας πουν κάτι....Αμέτρητα "ΑΝ" που μπορούν να αποφευχθούν.

Σε μια έρευνα που έγινε σε σχολείο της Αμερικής ρωτήθηκαν τα παιδιά πώς βλέπουν τους γονείς τους. Να μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές απαντήσεις:

* Οι μεγάλοι δίνουν υποσχέσεις και έπειτα τις ξεχνούν ή λένε πως δεν επρόκειτο για πραγματική υπόσχεση, αλλά μόνο για ένα ίσως.

* Οι μεγάλοι δεν αφήνουν τα παιδιά τους να ντύνονται όπως θέλουν, ενώ οι ίδιοι ντύνονται όπως τους αρέσει, ακόμα κι αν αυτό που αποφασίζουν να φορέσουν δεν ταιριάζει στην περίπτωση ή είναι βέβαιο ότι μ' αυτό θ' αρπάξουν καμιά πούντα.

* Οι μεγάλοι δεν κάθονται ν' ακούσουν τι τους λένε τα παιδιά. Και παρ' όλα αυτά έχουν έτοιμη την απάντηση.

* Οι μεγάλοι κάνουν λάθη μα ποτέ δεν τα παραδέχονται, ή το λάθος τους δεν είναι λάθος ή κάποιος άλλος φταίει για το λάθος που έκαναν.

* Οι μεγάλοι διακόπτουν συνεχώς τα παιδιά όταν αυτά διηγούνται κάτι. Αν όμως ένα παιδί διακόψει ένα μεγάλο αρχίζουν αμέσως οι παρατηρήσεις.

* Οι μεγάλοι δε μπορούν να καταλάβουν ότι ένα παιδί μπορεί να επιθυμεί ένα πράγμα για το χρώμα του, το σχήμα του, ή το μέγεθος του. Ακόμα και όταν το έχει αγοράσει με δικά του χρήματα. Αν δεν τους αρέσει, λένε: Δεν μπορώ να καταλάβω τι το ωραίο βρίσκεις σ' αυτή την αηδία.

* Οι μεγάλοι κάνουν πάντοτε κουτσομπολιό. Αν όμως τα παιδιά κάνουν το ίδιο και πουν τα ίδια πράγματα για τα ίδια πρόσωπα, τότε τους λένε ότι είναι αναιδέστατα κι ότι τους λείπει ο σεβασμός.

Πόσο σωστοί γονείς είμαστε λοιπόν; Και για να ξεκαθαρίσω, φυσικά και δεν πρόκειται για διαγωνισμό, ποιος είναι ο καλύτερος γονιός, ο γονιός της χρονιάς και πάει λέγοντας! Στόχος δεν είναι να βραβευτούμε εμείς και να μεγαλώσουμε ακόμα περισσότερο το ΕΓΩ μας. 

Στόχος είναι να γίνουν πιο ευτυχισμένα και ισορροπημένα τα παιδιά μας!!!

Μεγαλώνουμε....

Τι ωραίο που είναι όταν μπορείς πια να επικοινωνείς λεκτικά με το παιδί σου, να ακούς από το ίδιο τι αισθάνεται, τι σκέφτεται, πόσο δουλεύει η φαντασία του και το μυαλό του; Όχι πως δεν είναι χαριτωμένα και σε πιο μικρή ηλικία, τότε έχουν άλλα χαρίσματα, αλλά όταν πια μπορούν να συντάσσουν προτάσεις και να εξωτερικεύουν σκέψεις και συναισθήματα.....είναι σκέτη μαγεία.

Πόση γλύκα μπορεί να στάζει ένα παιδικό στοματάκι; Τα ακούς να μιλάνε και πολλές φορές σε αφήνουν άναυδο! Και ιδίως όταν πρόκειται για το δικό σου το καμάρι, εεε, αισθάνεσαι και πέντε πόντους ψηλότερος, πως να το κάνουμε!!!

Ο Βαγγέλης δε σταματάει να μιλάει....όση ώρα είναι ξυπνητός, δεν κλείνει το στοματάκι του. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι ακόμα και στον ύπνο του παραμιλάει! Πολύ πάρλα, και τι δε λέει, φτιάχνει ιστορίες, υποδύεται διάφορα ζωάκια, με ιδιαίτερη προτίμηση στον ιπποπόταμο και τον ελέφαντα, υποδύεται τραγουδιστές, και μάλιστα τον Jon Bon Jovi και τον Michael Jackson (!), από Έλληνες προτιμά τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου (είναι της ποιότητας, δε μπορείς να πεις), και φυσικά ρωτάει για τα πάντα. Όρεξη να έχεις να απαντάς! 

Προχτές το βράδυ ρωτάει τον μπαμπά του, Μπαμπά, αύριο θα πας στη δουλειά;

Μπαμπάς: Όχι, θα έχω άδεια!

Βαγγέλης: Γιατί;

Μπαμπάς: Έτσι αγάπη μου, μου έδωσαν άδεια από τη δουλειά μου (ξέρετε, αυτές τις υποχρεωτικές, στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης..., μην το θίξω τώρα!)

Βαγγέλης: Και πότε θα σου δώσουν γεμάτα;

Ρίξαμε πολύ γέλιο!!!

Η μικρούλα μας, από την άλλη, η Ιωάννα, είναι στη φάση που θέλει να ανακαλύψει τον κόσμο, όρθια πια, στηριγμένη στα δικά της μικροσκοπικά ποδαράκια! Πιάνεται από όπου βρει, με ιδιαίτερη προτίμηση στα ριχτάρια και τα καρέ της μαμάς (να είναι καλά το σίδερο!), και κάνει τα πρώτα δειλά βηματάκια, με κραυγές χαράς όταν τα καταφέρνει και ανακαλύπτει κάτι καινούριο! Φυσικά οι τούμπες δίνουν και παίρνουν, αλλά έχει πείσμα! Επίσης, μέσα στο παραμιλητό της, ξεφεύγουν κάτι κραυγούλες που μερικές φωνές μοιάζουν με "μαμά" ή "μπαμπά", και μεις όλο καμάρι, χαζογελάμε! "Βρε λες να αρχίσει να μιλάει η μικρή διάνοια;"

Τι ωραίο να βλέπεις τα λουλουδάκια σου να ανθίζουν!

 

Με έστειλε.....(Κουκουβαϊσματα)

Παίζουμε με τον Βαγγέλη με ένα από τα μπαλόνια που είχαμε στη βάφτιση της Ιωάννας και επάνω έγραφε το όνομα της. Του λέω, "θέλεις να σου μάθω ποια είναι τα γραμματάκια που είναι γραμμένα στο μπαλόνι";
Βαγγέλης: ναι μαμά!
Μαμά:  αυτό είναι το άλφα.
Βαγγέλης: έχει ένα μπαστουνάκι! Αυτό πιο είναι;
Μαμά: αυτό είναι το ωμέγα.
Βαγγέλης: όπως λέμε ωμέγας (ο Μέγας) Αλέξανδρος;
Μαμά: !!!!!

Μου φάνηκε πολύ αστείο (και ευφυέστατο λογοπαίγνιο από ένα νήπιο) και έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας...

Καλό σας βράδυ!

Η βάφτιση της Ιωάννας...επιτέλους!!!

Τελικά τα καταφέραμε και κάναμε τη βάφτιση της Ιωάννας!!!!! Ναι!!!! 

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι την Κυριακή 9 Ιανουαρίου τελικά βαφτίσαμε την μικρούλα "φραουλίτσα" μας, την Ιωάννα. Ήταν μια ωραία βάφτιση,  όλοι μας ήμασταν πολύ χαρούμενοι, ο Βαγγέλης σε καλή διάθεση (συνήθως δεν του αρέσουν τα πολλά-πολλά αλλά είχε όρεξη και στο φακό να ποζάρει, και σε κόσμο να μιλάει...και γενικά ήταν στις καλές του), και η Ιωάννα παρόλο που κανονικά θα κοιμόταν την ώρα της βάφτισης δεν έκανε μεγάλες σκηνές...μια σχετική γκρίνια άλλα δικαιολογημένα νομίζω..., και ο καιρός ήταν υπέροχος οπότε και όλοι απολαύσαμε το γεύμα που ακολούθησε δίπλα στη θάλασσα...

Υπήρξαν και δυο σκηνικά που δώσανε μια αστεία νότα στο όλο μυστήριο της βάφτισης, και κάνανε μια εκκλησία να λυθεί στα γέλια!!!! Την ώρα που πήρε ο παπάς την μικρή και ετοιμάστηκε να τη βουτήξει στην κολυμπήθρα φώναξε πολύ δυνατά, δίνοντας έμφαση στο "βαφτίζεται η δούλη του Θεού, Ιωάννα", και έκανε την Ιωάννα να τρομάξει και φυσικά να κλάψει. Φεύγει, λοιπόν ο Βαγγέλης δίπλα από το μπαμπά του και με φόρα ρίχνει μια κλοτσιά στον παπά, ο οποίος τα έχασε και γύρισε να δει από ποιον την έφαγε...Έγινε χαμός από τα γέλια εκείνη τη στιγμή...Στο τραπέζι μετά όλοι το συζητούσαν και γελούσαν...μέχρι και ο παπάς που τις έφαγε! Τι στο καλό μεγάλος αδελφός θα  ήταν αν δεν υπερασπιζόταν την αδελφή του, μου λέτε; Τελειώνει αυτό, βγάζει ο παπάς την Ιωάννα από την κολυμπήθρα και τη δίνει στην αγκαλιά του νονού της, και τσουπ, πάρτα νονέ για γούρι! Λούτσα ο νονός και κάτω στην κολυμπήθρα από τα τσίσα της Ιωάννας! 

Τι παιδιά, Θεέ μου! Χαχαχα. Γερά και καλοφωτισμένα εύχομαι να είναι, και ας κάνουν τα δικά τους...Έχουν το γούστο τους!

Φωτογραφίες πολλές δεν έχω να σας δείξω γιατί πάνω στον πανικό δε σκέφτηκα να ζητήσω από κάποιον να βγάλει, γι' αυτό θα περιμένω του φωτογράφου για να σας δείξω στολισμούς και λεπτομέρειες. Έχω να σας δείξω μόνο τα καλάθια και τις μπομπονιέρες που κάναμε. Λοιπόν, είχαμε πει να μην αγοράσουμε καλάθια για να βάλουμε τις μπομπονιέρες μέσα, και μιας και το θέμα μας ήταν οι φράουλες, είπαμε να πάρουμε δυο καφάσια από το μανάβη, τα οποία βάψαμε στα χρώματα της βάφτισης και κολλήσαμε επάνω τσόχινες φραουλίστες καθώς και μεγάλες φράουλες τις οποίες τύπωσα σε αυτοκόλλητο χαρτί, το κολλήσαμε σε χαρτί μακέτας και με το κοπίδι κόψαμε το περίγραμμα. Έτσι είχαμε ένα κόκκινο και ένα πράσινο καφάσι, στολισμένα με φράουλες...

Εδώ το κόκκινο καφάσι άδειο, από τη μια πλευρά του...σε αυτό βάλαμε τις μπομπονιέρες των ενηλίκων. Θα τις δείτε παρακάτω.

  Στο πράσινο καφάσι βάλαμε τις παιδικές μπομπονιέρες, οι οποίες ήταν καραμελίτσες που έφτιαξα από το χαρτί αράχνη που περίσσεψε από τους φακέλους των προσκλητηρίων, και τις οποίες γέμισα με διάφορες καραμέλες και σοκολατάκια lacta, κόλλησα επάνω από μια τσόχινη φραουλίτσα και έδεσα με κόκκινη κορδέλα.

 Τελικά βρήκαμε και ένα καλάθι από κάποιο γνωστό, ο οποίος δεν το ήθελε πια, και το στολίσαμε με τον ίδιο τρόπο.

 Και αυτές είναι οι μπομπονιέρες των ενηλίκων, οι οποίες άρεσαν πολύ.

 Επιφυλάσσομαι να δείξω πιο επαγγελματικές φωτογραφίες μόλις πάρω το αρχείο από τον φωτογράφο, γιατί αυτές είναι κάτι πρόχειρες που τράβηξα την ώρα της ετοιμασίας τους. Το βασικό είναι που επιτέλους κάναμε τη βάφτιση...