Καλώς ήρθατε...

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Ζωγραφίζεις το όνειρο σου...

Πηγή

Ζωγραφίζεις το όνειρο σου...σαν τα μικρά παιδιά κι εσύ, παίρνεις χαρτί, παίρνεις μπογιές και φτιάχνεις το πιο όμορφο τοπίο...γαλανός ουρανός, ένας ήλιος να λάμπει χαμογελαστός και παιχνιδιάρης, ευτυχισμένοι άνθρωποι, με ένα χαμόγελο τεράστιο...ένας κήπος καταπράσινος, με δέντρα και λουλούδια...ένα σπίτι με καπνό να βγαίνει από την καμινάδα...πουλάκια να τριγυρνούν στον ουρανό...Σ' αρέσει πολύ...μοιάζει με το όνειρο που είδες, αλλά κάτι λείπει...α, ναι! Ρίχνεις και λίγη χρυσόσκονη, έτσι για να λάμπει πιο πολύ...να γίνει πιο μαγικό, να μοιάζει στο όνειρο σου! Ωραίο! Μακάρι μόνο να μπορούσες να ζωγραφίσεις και αυτή την υπέροχη μυρωδιά κανέλας και βανίλιας που είχε το όνειρο...Ξέρεις τι μπορείς να κάνεις, τρίψε λίγο ξύλο κανέλας, ρίξε και λίγη σκόνη βανίλιας στο χαρτί...α, το πέτυχες! Μοιρίζει όπως στο όνειρο! Τέλειο! Κάθεσαι και το καμαρώνεις, χαμογελώντας...νιώθεις την ίδια γαλήνη που ένιωθες και όταν έβλεπες το όνειρο....χαλαρώνεις, μια ζεστασιά απλώνεται στο κορμί σου...είναι σα να το ζεις! Τι υπέροχη αίσθηση...τι τυχερή που είσαι να ζεις το όνειρο! Χαίρεσαι και πάνω στη χαρά σου.....κάνεις μια κίνηση και...πέφτει το μπουκάλι με τη μπογιά πάνω στο χαρτί! Μια μουντζούρα...Ωχ, πάνε τα χρώματα, δε φαίνεται η χρυσόσκονη, κρύφτηκαν οι άνθρωποι, έσβησαν τα χαμόγελα...κι ο ήλιος...που είναι ο ήλιος; Τώρα;Δε θα βλέπεις το όνειρο σου στο χαρτί; για αυτό το ζωγράφισες, για να το βλέπεις και να το ζεις κάθε μέρα, κάθε στιγμή...τώρα έχεις μπροστά σου μια μουντζούρα! Μόλις τελείωσες το έργο σου και...ξανά από την αρχή; Να το διορθώσεις, πως; Να κάνεις άλλο; μα δε θα είναι το ίδιο όμως! Νιώθεις απελπισία, χρειάζεσαι βοήθεια, μόνη δε μπορείς να το ξανακάνεις...νιώθεις εξαντλημένη!  Μια θλίψη...απέραντη θλίψη, και κλάμα βουβό...για το όνειρο που χάθηκε...

Θαρροσα ς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροσα ς τώρα...
πς λα τ πράματα βαδίζουν στ γ
μ τ ληθινό τους χρμα.
Χαρ σπρη.
Θλίψη χλωμή.
ρωτας ρόδινος
Ο Θάνατος μαρος.

τσι θαρροσα...
Κα περνοσα τς μέρες μου,
μ τ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα νειρά μου συγυρισμένα.
Μ τ ποιήματά μου καθαρογραμμένα...
Γιατ τσι τά βλεπα.
τσι νόμιζα.

Μι μέρα -φίλοι μου καλοί-
να σταχτ σύννεφο φησε τν ορανό του
κι πεσε στ κάμαρά μου.
Κα τότε... λα... χασαν τ χρμα τους.
Η Θλίψη γινε σταχτιά.
Σταχτι κι η χαρά.
Σταχτς κι o  ρωτας.
Κα σταχτύς -λίμονο- κι ο Θάνατος.

Σειρνα, σύ...
σ πο τά βαψες λα.
Πο τ᾿ λλαξες λα,
γιατί δν φηνες τ Θάνατο
-τουλάχιστον ατόν-
ν μ πάρει μ τ᾿ ληθινό του χρμα;

Μενέλαος Λουντέμης, Ο σταχύς θάνατος
από την ποιητική συλλογή "Κάτω από το κάστρο της Ελπίδας"

 




 

5 σχόλια:

Φανή Παπαγεωργίου, Ζωγράφος είπε...

Όμορφα τα λές! Απίθανος ο Λουντέμης!! φιλάκια.

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Σου εύχομαι στα δικά σου όνειρα να μη τα μουτζουρώσει κανείς και τίποτα!
Η επιλογή σου του Λουντέμη πολύ εύστοχη!
φιλιά

Μαμά Κουκουβάγια είπε...

Φανή, πράγματι υπέροχος ο Λουντέμης....Ευχαριστώ!

Μαμά Κουκουβάγια είπε...

Γιαγιά, μακάρι να πιάσει η ευχή σου...ε, όλο και καμιά μουντζούρα ξεφεύγει, το θέμα είναι να μην καλύψει όλη τη ζωγραφιά και να διορθώνεται με άλλα χρώματα, χωρίς να πολυφαίνεται...να είσαι καλά, σε ευχαριστώ πολύ!

Βάσω - Οι ιστορίες της μαμάς μου είπε...

Πολύ ωραία ανάρτηση! Συμφωνώ μαζί σου η μουντζούρα να ξεφεύγει αρκεί να μην καλύπτει όλη την ζωγραφιά!

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...