Δεν τελείωσε ακόμα το Πάσχα!!!

Τη μισή σχολική χρονιά, ο Βαγγέλης την πέρασε στο σπίτι και όχι στο σχολείο, καθώς οι ιώσεις δε μας άφησαν σε ησυχία...μόλις πήγαινε 2-3 μέρες, η μύτη μπούκωνε ή έτρεχε-ανάλογα τα κέφια, η θερμοκρασία ανέβαινε, ο βήχας δεν είχε σταματημό και σε κάθε ανάσα το "χουρ-χουρ" ακουγόταν ανατριχιαστικό...Το aerolin έγινε φίλος μας καλός, και την Πρωτοχρονιά τρέχαμε για ακτινογραφίες και εξετάσεις αίματος, οπότε μετά από παρότρυνση της παιδιάτρου μας, είπαμε να αράξουμε σπίτι για όσο διάστημα ήταν σε έξαρση οι ιώσεις...δυστυχώς οι ιώσεις δεν είχαν τελειωμό, το Πάσχα ήρθε νωρίς, οπότε από τα Χριστούγεννα ως το Πάσχα το παιδί πήγε δεν πήγε στο σχολείο συνολικά δυο-τρεις βδομάδες...

Δεν ξέρω τελικά αν του κάναμε καλό που δεν τον στέλναμε, ή αν έπρεπε να τον στείλουμε στο σχολείο μέχρι να πάθει ανοσία, αλλά δεν έχει και νόημα να το σκέφτομαι, αφού έτσι κι αλλιώς ο χρόνος πίσω δε γυρνά... Τέλος πάντων, τώρα που μπήκε η Άνοιξη, και οι ιώσεις κάπως μας άφησαν, είπαμε πως ήρθε η στιγμή να ξαναπάει, να δει τους συμμαθητές του, τους οποίους να πω την αλήθεια μου δεν τους έχει συνηθίσει και πολύ-πολύ, και τη δασκάλα του, την οποία για καλή μας τύχη αγαπά πολύ και την έχει σε μεγάλη εκτίμηση.

Απόδραση στην Καστοριά...

Από τότε που γίναμε γονείς, η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε κάνει πολλά πράγματα με το Στάθη, μόνοι οι δυο μας, χωρίς τα παιδιά...κι όχι γιατί δε θέλουμε να αποχωριστούμε τα παιδιά μας, απλά γιατί έχω το εξής κόλλημα. Οι γονείς του Στάθη μένουν εκτός Θεσσαλονίκης, που σημαίνει πως τις περισσότερες μέρες, αναγκαστικά, κοιτούν τα παιδιά οι δικοί μου γονείς. Νιώθω λοιπόν πως δε μπορώ να τους τα "φορτώνω" τα Σαββατοκύριακα, τις αργίες, ή ακόμα και τα απογεύματα από τη στιγμή που τα έχουν κανένα 10ωρο την ημέρα, παρά μόνο αν είναι πολύ απαραίτητο-και ντρέπομαι που το λέω, αλλά αυτό συνήθως συμβαίνει για τη δουλειά.... Το ίδιο θα ίσχυε φυσικά και αν ήταν τα πεθερικά μου στη θέση των γονιών μου. Θεωρώ πως στην ηλικία τους, είναι ήδη πολύ που ασχολούνται τόσες ώρες με δυο μικρά παιδιά, και πως έχουν το δικαίωμα να έχουν και το δικό τους χρόνο, να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους, να ξεκουραστούν, να κάνουν τις δουλειές τους, να δουν τον εαυτό τους...

Έτσι, όπου πάμε τις περισσότερες φορές πάμε πακέτο...

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση...

Ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα, και ούτε που το κατάλαβα! Πολύ δουλειά στο γραφείο και ωράρια πέρα από το κανονικό, δεν πήρα είδηση για πότε έφτασε ο καιρός! Το Πάσχα μου αρέσει πολύ...μου προκαλεί μια γλυκιά μελαγχολία, μου φέρνει μνήμες από άλλες εποχές, όταν ήμουν μικρή, που στολίζαμε τον Επιτάφιο μαζί με τη φίλη μου τη Μαρία, που φτιάχναμε τσουρέκια και βάφαμε αυγά μαζί με τη μαμά μου, που μύριζε αλλιώς η ατμόσφαιρα - άνοιξη, που στην περιφορά του Επιτάφιου ψάχναμε να βρούμε το αγόρι που μας άρεσε από το σχολείο, που περιμέναμε να φορέσουμε τα καινούρια μας ρούχα και παπούτσια για να πάμε όλοι μαζί στην Ανάσταση, που ψήναμε το πρωί της Κυριακής και γιόρταζε ο μπαμπάς μου....Ένα σωρό "που", που τα έχω φυλαγμένα στο ντουλαπάκι του μυαλού μου και μου φέρνουν ένα γλυκό χαμόγελο! 

Διάβαζα τις προάλλες την ανάρτηση της Κατερίνας και όλες οι μνήμες ξεπήδησαν με μιας...

4 + 2 χρόνια ευτυχίας!!!

Εχτές γιόρταζε το μικρό μας αγοράκι, ο Βαγγελάκης μας!!! Και στις 29 έχει τα γενέθλια του, κλείνει τα 4....και στις 31 του μηνός κλείνει τα 2 το φραουλάκι μας, η Ιωάννα μας!!! Και αύριο έχει τα γενέθλια του ο μπαμπάς μας (δεν λέω πόσα χαχαχα)!!! Σας το έχω ξαναπεί, η τελευταία εβδομάδα του Μάρτη είναι πολλαπλά εορταστική στο σπίτι μας!!! Και είμαι τόσο χαρούμενη!

Εχτές λοιπόν, με την ευκαιρία της γιορτούλας του Βαγγέλη, έσβησαν οι αγάπες μου και τα κεράκια για τα γενέθλια τους! Κάναμε ένα μικρό παρτάκι, με συγγενείς και νονούς να μας εύχονται ολόψυχα και να χαίρονται μαζί μας...

Συναισθηματική νοημοσύνη και παιδί

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά για τη συναισθηματική νοημοσύνη και πως αυτή σχετίζεται και καθορίζει το πόσο πετυχημένος μπορείς να γίνεις στη ζωή σου, και να πω την αλήθεια μου, προβληματίζομαι αρκετά. Κάνουμε ό,τι είναι δυνατό ως γονείς για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν τη νοημοσύνη αυτή;

 Η συναισθηματική νοημοσύνη ευτυχώς είναι επίκτητη αλλά απαιτεί αρκετό χρόνο και προσπάθεια ώσπου το παιδί βαθμιαία να ωριμάσει συναισθηματικά. Για μένα είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά μου να μάθουν να κατανοούν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους αλλά και αυτά των άλλων, να αποκτήσουν ενσυναίσθηση, και να ισορροπήσουν την καρδιά και το νου. Βλέπω ενήλικες γύρω μου, μερικές φορές κι εγώ η ίδια, που δεν ξέρουν πως να φερθούν σε μια δεδομένη ψυχολογική κατάσταση, δεν μπορούν να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων, δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν σε δεδομένες καταστάσεις, πως να διαχειριστούν τα συναισθήματα των γύρω τους...

Ρωτάτε...απαντάμε!!!!

Η Βάσω από το "ιστορίες της μαμάς μου κι του μπαμπά μου" με προσκάλεσε να παίξω αυτό το παιχνιδάκι των ερωτήσεων. Κι επειδή αυτή τη στιγμή είμαι σε απίστευτη διάθεση να ξεφύγω και να ασχοληθώ με κάτι ανάλαφρο και χαρούμενο, είπα να ενδώσω!!! Βάσω, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση...

Λοιπόν, πρέπει να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις:

1. Ποια εποχή του χρόνου σου αρέσει? 

Η Άνοιξη, γιατί μου φέρνει αισιοδοξία και χαρά!

2.     Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι?

Πολλά και διάφορα κατά καιρούς, ανάλογα με την διάθεση...

Πάντως προτιμώ να ακούω ραδιόφωνο. 

3.     Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία?

Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του Anthony Hopkins και του Jack Nicholson.

Επίσης κάποιες από τον παλιό Ελληνικό Κινηματογράφο

και απεχθάνομαι τις πολύ Αμερικανιές. 

4.     Ποιο χρώμα προτιμάς?

Μου αρέσουν τα ζωηρά και χαρούμενα χρώματα.

5.     Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος?

Να μην πάθουν κάτι κακό αυτοί που αγαπώ, κυρίως τα παιδιά μου και ο άντρας μου.

6.     Το καλύτερο δώρο που σου έκαναν ποτέ?

 Οι διακοπές που κάναμε με τον άντρα μου προ παιδιών, 

και τα λουλουδάκια που μου φέρνει ο γιος μου όταν βγαίνει βολτούλα.

7.     Τι κάνεις τον ελεύθερο χρόνο σου?

Τον ποιον;;;; Δε θα έλεγα ότι έχω καθόλου ελεύθερο χρόνο με δυο παιδιά...νυχτοπούλια!
Πάντως όποτε βρίσκω, προσπαθώ να αράξω λίγο μόνη μου και να...ανασυγκροτηθώ! 

Με ένα ωραίο βιβλίο και μουσική κατά προτίμηση.

8.     Τι κάνεις όταν έχεις νεύρα?

Καπνίζω...δυστυχώς!

9.     Τι βιβλία σου αρέσει να διαβάζεις?

 Λογοτεχνικά και ψυχολογίας.

10.   Τι ζώδιο είσαι?

 Δίδυμος με ωροσκόπιο Ζυγό! Η προσωποποίηση της κυκλοθυμίας δηλαδή!!!

11.   Σου αρέσει να μαγειρεύεις και αν ναι τι προτιμάς γλυκά ή αλμυρά?

Μου αρέσει πολύ, με έφεση στα αλμυρά!

ΚΚανονικά τώρα πρέπει να βρω 11 ερωτήσεις και να τις δώσω σε άλλους bloggers να απαντήσουν, αλλά επειδή μάλλον καθυστέρησα και από όσο είδα το παιχνίδι έκανε τις βολτες του στη blogογειτονιά, όποιος θέλει ας απαντήσεις στις ίδιες ερωτήσεις της Βάσως!!! Μια χαρά τις βρίσκω!

          Φιλιά!!!!!

Σχέσεις στοργής!

Όσο περνάει ο καιρός βλέπω τα μικρά μου να δένονται όλο και πιο πολύ μεταξύ τους, να προσέχει το ένα το άλλο, να είναι τρυφερά και να..."συνωμοτούν" εναντίον των μεγάλων...και πραγματικά τρελαίνομαι από τη χαρά μου!

Ο Βαγγέλης έχει υιοθετήσει για τα καλά τον ρόλο του μεγάλου αδελφού. Της μιλάει τρυφερά, της δίνει οδηγίες για να κάνει κάτι σωστά, της λέει να προσέχει όταν βγαίνουμε στην αυλή και να μη βγει στο δρόμο. Την Κυριακή η Ιωάννα δεν έπινε το γάλα της με τίποτα, έχουμε ένα μεγάλο θέμα με το γάλα, και της είπαμε πως αν δεν το πιει δε θα ερχόταν μαζί μας στο πάρκο. Φυσικά η μικρή επέμενε, οπότε έντυσα τον Βαγγέλη για να φύγουμε εμείς και ο Στάθης θα έμενε μαζί της μέχρι να τελειώσει το γάλα της. Η Ιωάννα έκλαιγε, και ο Βαγγέλης της λέει: "Ιωάννα, μήπως άλλαξες γνώμη; πιες το μόλις αλλάξεις γνώμη για να έρθεις κι εσύ να κάνουμε κούνια". Πολύ με συγκίνησε...Σήμερα το πρωί