Εβδομάδα...οικογενειακών εορτασμών!!!

Λοιπόν, γυρίσαμε από την Χαλκιδική χτες το απόγευμα, γεμίσαμε μπαταρίες, παρόλο που ο καιρός δεν βοήθησε και πολύ, αλλά και μόνο που κάναμε τη διαδρομή και ξεφύγαμε από την καθημερινότητα μας, μας έκανε καλό...σε όλους!

Και τώρα, σηκώνω τα μανίκια και πιάνω δουλειά, καθώς διανύουμε εβδομάδα οικογενειακών εορτασμών...και πανηγυρισμών! Εξηγούμε: 

1. Την Παρασκευή 25 Μαρτίου (Του Ευαγγελισμού), γιορτάζει το μικρό μου αγοράκι  την ονομαστική του γιορτή!
2. Την Κυριακή 27 Μαρτίου, γιορτάζει ο μπαμπάς μας τα γενέθλια του!
3. Την Τρίτη 29 Μαρτίου, έχει τα γενέθλια του ο Βαγγελάκης...κλείνει τα τρία το καμάρι μου!
4. Την Πέμπτη 31 Μαρτίου, έχει τα γενέθλια της η Ιωάννα...χρονίζει το κοριτσάκι μου!

Glitter Graphics

Θέλετε κι άλλα;;;;;; Όπως καταλαβαίνεται δεν υπάρχει περίπτωση να μη γιορτάσουμε τα γεγονότα! Γιορτάζουν τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής μου, και η χαρά μου είναι πραγματικά μεγάλη!!!

Οπότε στρώνωμαι στη δουλειά, και κάνω τις ετοιμασίες μου, γιατί την Κυριακή θα κάνουμε παρτάκι...

Το θέμα μας θα είναι Mickey-Minnie...Ξέρω, όχι και πολύ πρωτότυπο, αλλά: α) Γιορτάζουν 2 παιδάκια διαφορετικού φύλου,  β) είναι μικρούτσικα, οπότε με παίρνει ακόμα να αποφασίζω εγώ... και φυσικά δε θα δυσκολέψω από τώρα τη ζωή μου! Έχω μέλλον για αυτό, όταν θα έχουν άποψη και τα δυο, και το βλέπω από τώρα το τι έχω να τραβήξω, που σίγουρα η μια θα θέλει τη Barbie και ο άλλος τον κεραυνό McQueen, και να δω πως θα τα συνδιάζω!!!

Ελπίζω να τα καταφέρω και να πάνε όλα κατευχήν! Θα σας ενημερώσω στην πορεία για τις εξελίξεις...

Νηστίσιμο κέικ με γλάσο πορτοκαλιού

Το Σαββατοκύριακο θα πάμε Χαλκιδική, στη γιαγιά μου...Είναι μια μικρή ευκαιρία να φύγουν και τα παιδιά λίγο από την πόλη τώρα που φτιάχνει ο καιρός, και βασικά είναι και το ετήσιο μνημόσυνο του παππού μου...Όπως και να έχει, θα πάμε σε ένα μέρος που αγαπώ πάρα πολύ και έχω μόνο όμορφες αναμνήσεις από αυτό, και δε σας κρύβω ότι αδημονώ!!! 

Για να μην πάω, λοιπόν, με άδεια χέρια, έκανα ένα νηστίσιμο κέικ να πάω στη γιαγιάκα μου...Είναι πολύ νόστιμο, ακόμα και για όσους δε νηστεύουν, και πολύ εύκολο (άσχετα αν φαίνεται να έχει πολλά υλικά), γιαυτό σας δίνω τη συνταγή.

Υλικά:
1/2 κούπα σπορέλαιο
1 κούπα ζάχαρη
1 κουταλιά ξύσμα πορτοκαλιού
3/4 κούπας χυμό πορτοκαλιού
1/4 κούπας κονιάκ
3 κούπες αλεύρι φαρίνα
1 κουταλάκι σόδα
11/2 κουταλάκι κανέλα τριμμένη
1 κουταλάκι γαρίφαλο τριμμένο
1/2 κούπα σταφίδες ξανθές
1/2 κούπα καρύδια χοντροκομμένα


Για το γλάσο πορτοκαλιού:
1 κούπα ζάχαρη άχνη
2 κουταλιές χυμό πορτοκαλιού
1 κουταλάκι ξύσμα πορτοκαλιού


Εκτέλεση:
Χτυπάμε στο μπλέντερ ή το multi το λάδι με τη ζάχαρη για 3-4 λεπτά, έως ότου ασπρίσει το μείγμα. Κατόπιν ρίχνουμε το ξύσμα, το χυμό πορτοκαλιού και το κονιάκ και συνεχίζουμε το χτύπημα για 2 δευτερόλεπτα.

Σε ένα μεγάλο μπολ κοσκινίζουμε και ανακατεύουμε το αλεύρι, τη σόδα, την κανέλα και το γαρίφαλο. Ρίχνουμε μέσα το μείγμα του λαδιού που ετοιμάσαμε στο μπλέντερ και ανακατεύουμε με το χέρι απαλά, μέχρι να ομογενοποιηθεί. Δεν πρέπει να τα ανακατέψουμε πολύ.  Προσθέτουμε τις σταφίδες  και τα καρύδια και ανακατεύουμε ελαφρά.

Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και το ψήνουμε στους 175 C για περίπου μια ώρα.

Για να ετοιμάσουμε το γλάσο πορτοκαλιού, ανακατεύουμε με ένα κουτάλι όλα τα υλικά (άχνη, χυμό και ξύσμα πορτοκαλιού), και περιχύνουμε το κέικ όσο αυτό είναι ελαφρώς ζεστό.

Το κέικ αυτό δε φουσκώνει ιδιαίτερα, γιαυτό μην ανησυχήσετε και νομίσετε ότι σας "κάθισε", είναι όμως πολύ γευστικό! 

Καλή επιτυχία!!!

Ηρθες σαν την Άνοιξη...

Tι ωραία Ανοιξιάτικη μέρα είναι αυτή;;;; 

Μου έφτιαξε το κέφι, με γέμισε αισιοδοξία, με έκανε να ξεχάσω τις κρίσεις, οικονομικές και προσωπικές και με πήγε μερικούς πόντους πιο ψηλά στην προσπάθεια μου να ξεμιζεριάσω, όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση! 

Έτσι λοιπόν, σηκωθήκαμε πρωί-πρωί, ετοίμασα το φαγητό των παιδιών να είναι έτοιμο για όταν γυρίσουμε από τη βόλτα μας (για να αποφύγουμε γκρίνιες και κλάματα από την κούραση και την πείνα), ψαροσουπίτσα νόμιστη και δυναμωτική, καθάρισα τις σαρδελίτσες για να τις ψήσω στο grill, για μένα και το Στάθη όταν γυρίσουμε, και ντυθήκαμε να βγούμε, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό...απλά να λιαστούμε! 

Στο μεταξύ χτύπησε το τηλέφωνο και είναι μια φίλη μου με δυο παιδιά, το ένα λίγο πιο μικρούλη από την Ιωάννα και το άλλο λίγο πιο μεγάλο από το Βαγγέλη. "Θα ρθούμε στη γειτονιά σας, μου λέει, για βολτούλα, είστε;" Μωρέ, μόνο είμαστε;;; Στην πόρτα μας πέτυχες! 

Έτσι κάναμε μια υπέροχη βολτούλα στη Μαρίνα της Αρετσούς, τα παιδιά μας τρέχανε σαν παλαβά, ξέδωσαν! Τα άκουγες να φωνάζουν χαρούμενα και να πηδούν, όπως τα κατσικάκια στο χορτάρι....έκαναν κούνια μέχρι τελικής πτώσης και ανέβηκαν σε όλα τα παιχνίδια του λούνα-παρκ!!! Μέχρι και η Ιωάννα ανέβηκε! Δε σταμάτησαν να μιλούν και να το διασκεδάζουν με όλη τους την ψυχή...

Όχι πως κι εμείς οι μεγάλοι δεν περάσαμε καλά....μόνο που τα έβλεπες τόσο χαρούμενα που επιτέλους βγήκαν από την κλεισούρα και τη μούχλα όλου του προηγούμενου καιρού, πραγματικά ένιωθες τεράστια χαρά!!! 

Ήλιε μου, ήλιε μου, βασιλιά μου!!! Τι δύναμη που έχεις!!!

Και το μεσημεράκι ήπιαμε και τα ουζάκια μας αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά...Στην υγειά μας και ... ας προσπαθούμε να βλέπουμε πιο συχνά τη χαρούμενη πλευρά της ζωής!!!

Οι Σαράντα Κλέφτες!

Όπως φαντάζομαι συμβαίνει με όλα τα παιδάκια, έτσι και ο Βαγγέλης τρελαίνεται για ιστορίες και παραμύθια. Όλη την ώρα θέλει να λέμε ιστοριούλες, για το καθετί, και πάντα ακούει με αμείωτο ενδιαφέρον, την ίδια ιστοριούλα ξανά και ξανά, σα να είναι η πρώτη φορά. Μάλιστα το καμάρι μου ταυτίζεται κιόλας με τους ήρωες της κάθε ιστορίας και με το μυαλουδάκι του αναπαράγει την ιστορία με τον ίδιο πρωταγωνιστή! 

Τελευταία, λοιπόν, έχουμε κολλήσαμε με τον Αλή Μπαμπά και τους σαράντα κλέφτες...Και το σπλάχνο μου ταυτίστηκε...με τους 40 κλέφτες! Και τους σαράντα! Χαρά η έρμη η μάνα....Παναγιά μου, τι μου ξημερώνει;;;

Τέλος πάντων, σήμερα, λοιπόν, έχει μια συζήτηση με τον μπαμπά του, για το τι είναι κλέφτης...του εξηγεί ο μπαμπάς και του λέει, μέσα σε άλλα, ότι τους κλέφτες τους κυνηγάει η αστυνομία.

Βαγγέλης: Και τους πιάνει η στυνομία;

Μπαμπάς: Ναι, τους κυνηγάει με το περιπολικό και τους πιάνει...

Βαγγέλης: Και τους σαράντα κλέφτες γιατί δε τους έπιασε;

 !!! 

Μαμά, ήρθε η κανονική φωνούλα μου...

Καλή Σαρακοστή σε όλους μας...Ελπίζω να περάσατε όλοι καλά χτες, Καθαρά Δευτέρα, αν και μάλλον δεν ήταν και πολλοί αυτοί που κατάφεραν τελικά να πετάξουν χαρταετό, λόγο κρύου και χιονιού! Εμείς πάντως βγήκαμε λίγο στο μπαλκόνι, κουκουλομένοι μέχρι πάνω και τρέχαμε πέρα δώθε μπας και ανεμίσει λίγο ο καημένος χαρταετός και χαρούν τα παιδάκια μου που έχουν πήξει κλεισμένα μέσα...κεφάλι δε σηκώσαμε από τις ιώσεις...αμάν πια! Τώρα είμαι εγώ στο κακό μου χάλι και βήχω σαν φυματική όλη την ώρα...ούτε όταν κάπνιζα τέτοιο...τσιγαρόβηχα! Ας την ευχή!

Λοιπόν βρήκα ατάκα θαυματουργή, για να αποφεύγω τις κρίσεις γκρίνιας που ξεσπούν κάθε τόσο...από το Βαγγέλη, όχι τον...σύζυγο!!! Αυτό ακόμα το δουλεύω...χαχαχα!

Επειδή μπορεί να ξυπνήσουμε στραβά, να πάθουμε κρίση ζήλιας ή απλά να βαρεθούμε, οπότε θέλουμε την αμέριστη προσοχή του λαού μας, έχουμε τακτικά ξεσπάσματα γκρίνιας...τα οποία όμως είναι άκρως εξοντωτικά για τους παρευρισκόμενους! Έτσι λοιπόν δοκίμασα κάτι, και τελικά έπιασε. Οπότε, όποτε γκρινιάζει του λέω:

"Βαγγελάκη μου, πάλι έφυγε η φωνούλα σου η καλή που τόσο πολύ αγαπάω, και ήρθε αυτή η γκρινιάρικη που με στεναχωρεί λιγάκι. Μήπως μπορείς να την φέρεις πίσω σε παρακαλώ για να με κάνεις πάλι χαρούμενη;"

Συνήθως η απάντηση του είναι: "Δεν έχει έρθει ακόμα μαμά"....φυσικά ακόμα γκρινιάζοντας...Εγώ δεν μιλάω, οπότε μετά από αρκετές επαναλήψεις της παραπάνω του φράσης μου λέει τελικά, γκρινιάζοντας ακόμα αλλά παιχνιδιάρικα πια..."Μαμά, έρχεται η φωνούλα μου" και αμέσως μετά με την κανονική φωνή του και γεμάτος ενθουσιασμό και χαρά "Μαμά, ήρθε η κανονική φωνούλα μου, τώρα είσαι χαρούμενη;"

Οπότε πέφτουν οι σχετικές αγκαλιές, τα χάδια και τα φιλιά, και αποφεύγουμε την κρίση και την ...ρήξη των σχέσεων!!!

Κούνια που με κούναγε...

Πάει πολύς καιρός που δεν έχω γράψει, αλλά δεν είχαμε internet, οπότε ήταν αδύνατη η πρόσβαση μου στο blogάκι μου...και πολύ μου έλειψε! Βέβαια, από την άλλη, δε μπορώ να πω ότι πέρασα και την πιο ωραία φάση της ζωής μου! 

Καταρχήν, από τέλη Ιανουαρίου, τα μωράκια μου αρρωσταίνουν εναλλάξ με πυρετό, πότε βήχας πότε συνάχι, αμάν πια!!! Άντε να μπει η άνοιξη να ηρεμήσουμε λιγάκι... Είναι και ο φόβος της γρίπης...εχτές έμαθα για μια γνωστή κυρία, αυτή που έχει το κυλικείο στο γραφείο που εργάζομαι εγώ και ο άντρας μου, η οποία πέθανε από τη γρίπη και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ...όταν απλά τα ακούς ίσως και να μη σε απασχολούν πάρα πολύ, όταν όμως είναι δίπλα σου, συμβαίνει σε ανθρώπους που ξέρεις, τότε ταρακουνιέσαι πιο πολύ...νιώθεις την ανάσα του στο σβέρκο σου, και η αλήθεια είναι ότι είναι... πολύ ανατριχιαστική ανάσα!!!

Από την άλλη, αναγκάστηκα να πάρω αποφάσεις και να κάνω πράγματα που έλεγα ότι ποτέ δεν πρόκειται να πάρω ή να κάνω, no matter what!!! Τελικά, διαπίστωσα, λίγο οδυνηρά, είναι η αλήθεια, ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και μιλάνε, ο Θεός πρέπει να το διασκεδάζει πάρα πολύ! Σα να τον βλέπω, στα άσπρα του ντυμένο, να μας κοιτάει και να κουνάει το κεφάλι του γελώντας, ενώ λέει στα χερουβείμ, "κούνια που την κούναγε την καημένη...".

 Εδώ και καιρό νιώθω ότι έχω πιάσει πάτο, λίγο που κλείστηκα στο σπίτι με τα παιδιά, λίγο ο θηλασμός που ακόμα κρατά, λίγο το πάρτυ ορμονών, λίγο από όλα τέλος πάντων, ήρθα και μπούκωσα! Και πάνω που πήρα την απόφαση ότι δεν πάει άλλο πια να νιώθω έτσι όπως νιώθω, γιατί επηρεάζω και τους άλλους (και ας μη το θέλω), και ότι ήρθε η ώρα να δώσω μια και να ξεκολλήσω για να αρχίσω να βγαίνω προς την επιφάνεια και πάλι, να βρω τον παλιό μου εαυτό, τη γυναίκα που γνώρισε ο άντρας μου και όχι το καταθληπτικό και αγέλαστο πλάσμα που κατάντησα...πάρε το χαστούκι σου! Ταρακουνήθηκα σύσωμη, βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, και ό,τι και να αποφάσιζα, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Τι κάνουμε τώρα; Μερικές φορές το να κάνεις το σταυρό σου απλά δεν βοηθάει...Να σκεφτείς λογικά...έλα όμως που η καρδιά σου πονάει! Και πιο είναι και το λογικό σε τελική; Λογικό για μένα που έχω το ζόρι ή για τον άλλον, που είναι έξω από το χορό;

'Οπως και να έχει, πρέπει πάλι να συνεχίσουμε...οπότε είμαι ξανά στο στάδιο της κλωτσιάς,  που δίνω μια γερή ώθηση για να ξεκολλήσω...αυτή τη φορά ελπίζω να τα καταφέρω!

Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα....

Διάβασα ένα ποίημα στο χαμομιλάκι, το οποίο με συγκίνησε πάρα πολύ και με έκανε να κλάψω. Θα σας το παραθέσω εδώ, και θα το βάλω και σε κείμενο στο blog μου για να μπορώ να το βλέπω και εγώ και εσείς ανά πάσα στιγμή και να θυμόμαστε όλοι πόσο σηματικοί είμαστε για τα παιδιά μας και πόσο σημασία πρέπει να δίνουμε στο καθετί που κάνουμε, γιατί είμαστε το πιο σημαντικό σχολείο για αυτά...

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

σε είδα να φτιάχνεις για μένα το αγαπημένο μου γλυκό

και έμαθα ότι μικρά πράγματα μπορεί να έχουν ξεχωριστή σημασία στη ζωή.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

σε παρακολουθούσα και έμαθα τα περισσότερα «μαθήματα ζωής», εφόδια για να γίνω καλύτερο και παραγωγικότερο άτομο όταν μεγαλώσω.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

σε είδα να κρεμάς τη ζωγραφιά μου στο ψυγείο και αμέσως ήθελα να ζωγραφίσω την επόμενη.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

ακόμη και όταν ήσουν θυμωμένη με συμβούλευες ήρεμα και απλά για να καταλάβω το γιατί και έτσι έμαθα ότι ο διάλογος και η επικοινωνία είναι σημαντικά ακόμη και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να φτιάχνεις φαγητό για κάποιο φίλο που ήταν άρρωστος και έμαθα ότι όλοι μας πρέπει να νοιαζόμαστε και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να φροντίζεις το σπίτι και όσους ζούμε σε αυτό και έμαθα ότι πρέπει να εκτιμάμε ό,τι μας προσφέρεται.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να φροντίζεις ένα αδέσποτο γατάκι και έμαθα ότι είναι καλό να αγαπάμε τα ζώα.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Ένοιωσα ότι νοιαζόσουν και ήθελα να γίνω ακόμη καλύτερος.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να κλαις και εμαθα ότι κάποια πράγματα στη ζωή πληγώνουν αλλά έχεις δικαίωμα να είσαι στεναχωρημένος.

Όταν Νόμιζες Ότι Δεν Κοιτούσα,

Σε είδα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες ακόμη και όταν οι καταστάσεις ήταν δύσκολες και έμαθα ότι πρέπει να είμαι υπεύθυνο άτομο.