Νεότερα από τον παιδοφθαλμίατρο

Προχτές το απόγευμα είχαμε επίσκεψη στον παιδοφθαλμίατρο, για επανέλεγχο του Βαγγέλη. Θυμόσαστε που είχα αναστατωθεί πάρα πολύ μετά την ανακοίνωση του γιατρού ότι ο μικρός έχει πολύ υψηλή υπερμετρωπία και θα πρέπει να βάλει γυαλιά (διαβάστε εδώ σχετικά). Τότε μας είχε πει ότι μετά από δυο μήνες περίπου θα πρέπει να ξαναδεί τον Βαγγέλη για να δούμε κατά πόσο καταφέραμε να ξυπνήσουμε τα οπτικά νεύρα, έτσι ώστε να αρχίσουν τα ματάκια του να βλέπουν καλύτερα και να μπορεί ο εγκέφαλος να τροφοδοτείται σωστά με εικόνες και ερεθίσματα. Πολύ σημαντικό, ειδικά στην ηλικία που βρίσκεται.

 Το αγόρι μου λοιπόν τα κατάφερε!!!!

Σχέσεις και όρια

Πολύ συχνά μιλάμε για τα όρια που πρέπει να βάζουμε στα παιδιά μας, και πόσο απαραίτητα είναι αυτά στην ανατροφή τους. Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών είναι απαραίτητα προκειμένου αυτά να νιώσουν ασφάλεια και να αναπτύξουν μια ομαλή ψυχοκοινωνική συμπεριφορά. Ως γονείς λοιπόν είμαστε υποχρεωμένοι, αν θέλουμε να μεγαλώσουμε και να γαλουχήσουμε υγιείς και ολοκληρωμένες προσωπικότητες, να οριοθετούμε τη συμπεριφορά των παιδιών μας. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, ούτε θα αναπαράγω τους τρόπους που μπαίνουν τα όρια, αυτά άλλωστε είναι καταγεγραμμένα σε άπειρους τόμους βιβλίων, σε άπειρες αναρτήσεις ανά το διαδίκτυο....

Photo by Daniela Caneschi

Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι μια δική μου διαπίστωση...

Ζωγραφίζεις το όνειρο σου...

Πηγή

Ζωγραφίζεις το όνειρο σου...σαν τα μικρά παιδιά κι εσύ, παίρνεις χαρτί, παίρνεις μπογιές και φτιάχνεις το πιο όμορφο τοπίο...γαλανός ουρανός, ένας ήλιος να λάμπει χαμογελαστός και παιχνιδιάρης, ευτυχισμένοι άνθρωποι, με ένα χαμόγελο τεράστιο...ένας κήπος καταπράσινος, με δέντρα και λουλούδια...ένα σπίτι με καπνό να βγαίνει από την καμινάδα...πουλάκια να τριγυρνούν στον ουρανό...Σ' αρέσει πολύ...μοιάζει με το όνειρο που είδες, αλλά κάτι λείπει...α, ναι! Ρίχνεις και λίγη χρυσόσκονη, έτσι για να λάμπει πιο πολύ...να γίνει πιο μαγικό, να μοιάζει στο όνειρο σου! Ωραίο! Μακάρι μόνο να μπορούσες να ζωγραφίσεις και αυτή την υπέροχη μυρωδιά κανέλας και βανίλιας που είχε το όνειρο...Ξέρεις τι μπορείς να κάνεις, τρίψε λίγο ξύλο κανέλας, ρίξε και λίγη σκόνη βανίλιας στο χαρτί...α, το πέτυχες! Μοιρίζει όπως στο όνειρο! Τέλειο! Κάθεσαι και το καμαρώνεις, χαμογελώντας...νιώθεις την ίδια γαλήνη που ένιωθες και όταν έβλεπες το όνειρο....χαλαρώνεις, μια ζεστασιά απλώνεται στο κορμί σου...είναι σα να το ζεις!

8 ιδέες για πανέμορφα διακοσμητικά μαξιλάρια!!!

Προσωπικά δεν ξέρω να ράβω, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που πολλές από εσάς φτιάχνετε χρησιμοποιώντας υφάσματα, κλωστές, felt και άλλα υπέροχα υλικά! Η αλήθεια είναι πως το έχω στο πρόγραμμα αλλά ακόμα δε μπορώ να βρω το χρόνο...Το καλό πάντως είναι ότι ξέρει η μαμά μου να ράβει...πολύ χρήσιμο αυτό χαχαχα!!!

Βρήκα λοιπόν κάποιες καταπληκτικές ιδέες για διακοσμητικά μαξιλαράκια, πανεύκολες, ακόμα και για αυτές που δεν έχουν μεγάλη σχέση με το ράψιμο, και σας τις παρουσιάζω για να πάρετε μια ιδέα!

Ξεκινάμε λοιπόν!!!

Μαξιλάρι με κουμπιά. Σε μια μονόχρωμη μαξιλαροθήκη, ράβουμε σε στρόγγυλο σχέδιο διάφορα μεγέθη αλλά σε παρόμοιες αποχρώσεις κουμπιά. Στη συνέχεια ράβουμε ένα κομμάτι ύφασμα έτσι ώστε να δημιουργήσουμε τον κορμό του δέντρου μας...και έτοιμο!!!  

Αλύπητα όμως....

Την κάναμε τη γιορτή μας, και είπαμε και το ποίημα "με μπρίο" όπως με ενημέρωσε η δασκάλα του Βαγγέλη! Για την ακρίβεια μου είπε ότι "λόγω του ότι είναι πολύ ήσυχος στην τάξη, στο μυαλό μου για τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή τον είχα για το ρόλο του Ιωσήφ, όμως όταν βγήκε και είπε το ποίημα του με τόσο μπρίο, πραγματικά εξεπλάγην, και από τότε δε μπορώ να τον φανταστώ παρά μόνο σε πρωταγωνιστικό ρόλο"...Χαχαχα, το μωρό μου μας εκπλήσσει καθημερινά! 

Φυσικά όλες αυτές τις μέρες, στο σχολείο τους μάθανε τόσο για τον πόλεμο του '40, όσο και για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, οπότε έπεσε πολύ πληροφόρηση σχετικά με πολέμους, και όπως καταλαβαίνετε, στο σπίτι μας γίνεται χαμός...όλα τα μακριά αντικείμενα χρησιμοποιούνται ως όπλα, και κυνηγάμε Γερμανούς και "Μακαρονάδες" όπως λέει ο Βαγγέλης, όλη μέρα.

Προετοιμασία για την πρώτη μας σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

Είμαι πολύ συγκινημένη! Το αγόρι μου θα πάρει μέρος στην πρώτη του σχολική γιορτή...και θα πει και ποίημα!!! Το μωρό μου, έχει να αποστηθίσει 2 (!) ολόκληρες στροφές παρακαλώ από το ποίημα "Στους πολεμιστές του 1940". Να πω την αλήθεια, όταν μου το έφερε σπίτι και το διάβασα, το βρήκα λίγο δύσκολο για να το αποστηθίσει ένα παιδάκι 3,5 χρονών, αλλά φυσικά μπροστά του δεν είπα τίποτα. Και να πω και την αμαρτία μου, κι εγώ το διάβασα 3 φορές και δε μπόρεσα να το συγκρατήσω...Τις δυο πρώτες μέρες λοιπόν που είχαμε το ποίημα στα χέρια μας, του είπαμε με τον μπαμπά του ότι πρέπει να το μάθει για να το πει στη γιορτούλα που θα κάνουν, αλλά απόκριση καμιά...το ξαναείπαμε και η απάντηση ήταν "μετά"! 

Ωχ, σκέφτηκα, θα καλοπεράσουμε όταν έρθει η ώρα να γράφουμε και να διαβάζουμε για την επόμενη μέρα στο σχολείο....Η γιορτούλα είναι την Τρίτη 25 Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη ως γνωστόν γιορτάζουμε και την 26η Οκτωβρίου, οπότε θα την κάνουν λίγο νωρίτερα και όχι παραμονή 28ης. Βέβαια η δασκάλα τους είπε πως δεν είναι απαραίτητο να το μάθουν όλο, ό,τι μπορέσουν να κάνουν. 

Εχτές το βράδυ λοιπόν, του λέμε "Βαγγέλη, θα καθίσουμε λίγο να διαβάσουμε το ποιηματάκι, δεν είναι σωστό να σε σηκώσει η κυρία σου να πεις το ποίημα και συ να μην το ξέρεις καθόλου. Αν τα άλλα παιδάκια έχουν μάθει το δικό τους, θα νιώσεις πολύ άσχημα και θα στεναχωρηθείς". 'Έπιασε...του έλεγα μια μια πρόταση, την επαναλάμβανε κι αυτός, και μέσα σε 15 λεπτά, έμαθε από έξω όλη την πρώτη στροφή!!! Και το λέει και μόνος του...φτου φτου το μωρό μου...τα παίρνει γρήγορα!!! (κουκουβά τρελό, αλλά είναι η πρώτη μας φορά και νιώθω πολύ χαρούμενη, συγχωρέστε με).

Και όσο το έλεγε ο μικρός, τόσο εμείς χειροκροτούσαμε, και τόσο ενθουσιαζόταν κι αυτός! "να το πούμε ξανά μαμά....έλα άλλη μια φορά". Και το αστείο είναι ότι ήθελε να κρατά και το χαρτάκι με το ποίημα, κι έκανε σα να το διάβαζε...πολύ γέλιο ρίξαμε με τη μουρίτσα του...Και η Ιωάννα, κάθε φορά που χειροκροτούσαμε εμείς και φωνάζαμε "Μπράβο Βαγγέλη", άφηνε τα παιχνιδάκι που κρατούσε στο χεράκι της και χειροκροτούσε κι αυτή τον αδελφό της...Αχ, τη ευτυχία να βλέπεις να μωρά σου έτσι!!! Τι μεγάλη ευλογία!

 Όσον αφορά τη γιορτούλα, δυστυχώς δε θα είμαι στην τάξη να δω πως θα αντιδράσει - θα το πει ή θα τον πιάσουν οι ντροπές και δε θα βγάζει άχνα; - γιατί είναι μόνο για τα παιδάκια και δε θα παραβρεθούν γονείς. Έτσι μπορώ να τον καμαρώνω μόνο στο σπίτι, και να αναμένω τη γιορτή των Χριστουγέννων, που θα κάνουν σκετσάκι. 

Παρακάτω παραθέτω το ποίημα, και με μπλε σημειώνω τις στροφές που θα πει ο Βαγγέλης:

Στους Πολεμιστές του 1940

Μπροστά μας τώρα περνούν οι νέοι που το Σαράντα, τόσο γενναίοι, έπεσαν όλοι γι αυτή τη χώρα και ζούμ' ελεύθεροι αυτήν την ώρα.  Αυτές τις ώρες τις δοξασμένες δεν απουσιάζουν ψυχές χαμένες, γιατί εκείνοι που θυσιαστήκαν, θα πούμε ψέμα πως εχαθήκαν. Ψυχές ηρώων και ημιθέων, ω δάφνες δόξας, ανδρών γενναίων, στρατιώτες, ναύτες κι αεροπόροι, γίνατε ινδάλματα και πρωτοπόροι !  Γίνατε στάχτες, ποτέ όμως σκλάβοι ! Της δόξας δάφνες έχετε λάβει ! Κι εμείς παιδιά σας ευγνωμονούμε, παρόμοια δόξα με σας ζητούμε !  Σας καμαρώνει η πλάση όλη ! Σαν σας θυμούμαστε έχουμε σκόλη.  Να κι η σημαία μας που κυματίζει χαίρετ' η θάλασσα, να την αφρίζει ! Σκύβουμε όλοι γεμάτοι χρέος, ενώ η καρδιά μας γεμίζει δέος : Χειροκροτούμε στο πέρασμά σας, κι όλοι κηρύττουμε την προσφορά σας !

Όταν τα παιδιά μας πέφτουν θύματα επιθετικών παιδιών στο σχολείο.

Έχουν περάσει 3 βδομάδες που ο Βαγγέλης πηγαίνει στον παιδικό σταθμό, από τις οποίες, την μια ο μικρούλης μου την πέρασε στο σπίτι, με μια ίωση που τον ταλαιπώρησε αρκετά με υψηλό πυρετό...και φυσικά μας πήρε και όλους η μπάλα οικογενειακώς! Πάνω που άρχισε λίγο-λίγο να συνηθίζει την καινούρια καθημερινότητα του, ξανά από την αρχή! Άρχισε η άρνηση, δεν ήθελε να πάει στο σχολείο του, και κατά τη διάρκεια της ημέρας έκλαιγε και με ζητούσε. Ευτυχώς, με τη βοήθεια της δασκάλας του, άρχισε πάλι να το βλέπει θετικά, οπότε εδώ και κανά δυο μέρες σταμάτησε η άρνηση του. Την πρώτη μέρα που δεν έκλαψε, ήρθε με μεγάλη χαρά και μου είπε "μαμά, σήμερα δεν έκλαψα καθόλου, και δε σε ζήτησα. Συνήθισα το σχολείο μου!". Εκτός όμως, που είχε ξεσυνηθίσει το σχολείο,καθώς έμεινε σπίτι μια ολόκληρη βδομάδα, υπήρξε κι ένας άλλος ανασταλτικός παράγοντας. Ένα από τα παιδάκια της τάξης του, συνηθίζει να επιτίθεται στον Βαγγέλη, πότε τραβώντας του τα γυαλάκια του, και πότε τσιμπώντας τον ή χτυπώντας τον. Κι όλο μου αναφέρει ότι η κυρία Τασούλα, η δασκάλα τους, βάζει τον Α. (το επιθετικό παιδάκι), στην "καρέκλα της ηρεμίας".